خسته از سرنوشتی که نه قدرت تغییر آن را دارم،نه توان مبارزه با آن و نه راه گریزی از آن است.

خسته از دعاهایی که گویا ناتوان تر از آن است که سقف آسمان را بشکافد و به نزد برآورنده حاجات رسد.

دیگر به ناتوانی دستانم ایمان آوردم و آرزویی جز آن ندارم که چون شب رسد چشم بر هم نهم و دیگر فردایی در کار نباشد.

امروز خواستم تا با وبلاگ و همه ی دوستانم وداع کنم ولی هر چه کردم نتوانستم.دوستان خوبم این روزها افکارم سخت مشوش است و دیگر توان مبارزه با مشکلات را ندارم.فعلا وبلاگم را نمی بندم بدان امید که شاید روزی بازگردم و دوباره نوشتن از سر گیرم  با افکاری تازه تر و شاید هم........

برایم دعا کنید تا بتوانم باور کنم و با حقایق تلخ زندگی ام کنار بیایم.

فعلا خداحافظ دوستان خوبم.

باز هم صحنه تکراری و عذاب آور آن روز در بیمارستان در حال عبور از ذهن و جلوی دیدگانم است.صحنه ای که در این سه سال بیش از هزار بار برایم تکرار شده. درونم آتشی شعله ور است که هزار بار سوزنده تر از آتش جهنم خداست ولی دریغ از قطره ای از زلال جاری اشک تا آتش درونم را فرو نشاند و قدری از اندوهم بکاهد.

 آخر چه چیز برای یک دختر سخت تر از آن است که شاهد قطره قطره آب شدن شمع وجود پدر باشد و هیچ از او بر نیاید. چه چیز می تواند سخت تر از آن باشد که نظاره گر غروب خورشید زندگانی پدر باشد و هیچ از دستش بر نیاید.عجز و ناتوانی در وجودم بیداد می کند.سه سال است که از نگاه های ترحم انگیز دیگران فراری ام و عاشق گوشه دنج و خلوت تنهاییم.بیزارم از آنانی که برای التیام دل خسته و غمینم متوسل به دروغ شده اند و عقیده دارند که سردی خاک گور فراموشی می آورد ولی پدرم کدامین فاصله قادر است که تو را که میان خاطرات خوش کودکی ام نقش بسته ای را خط بزند؟

ذهن من همچون آن برکه آب است و چهره تو همچون مهتاب که در حافظه ام نقش بسته.آخر مگر می شود با سنگ انداختن های پیاپی در آب ما ه را از حافظه آب گرفت؟

روزهای بی قراری و شیدائی ام یکی پس از دیگری می گذرند و تنها انتظار فرا رسیدن روزی را دارم تا بغض های ناشکفته و دردهای ناگفته ی شبهای تنهایی و روزهای ماتمم را به پایت زار بزنم و برای التیام وجود سراسر زخم و جراحتم یک دنیا ضجه بزنم.

پس به امید دیدار دوباره.........

شانه هایم پر از گرد و خاکند
آسمان ناراحت است و من در دل
تنگی ایی احساس می کنم که شاید ندانید
نشسته ام و خیره بر زمین تا ببینم قطره ای را که از آسمان می نشیند
دوست دارم دستانم را بلند کنم و صورتم را رو به آسمان گیرم
تنم تشنه است تشنه
خدایا می گویی ببارند؟
منتظرم تا گرد و خاک روح تازه بیمارم را پاک کنی
یقین دارم که میکنی تا من غرق تو شوم و تو نوازشم کنی
این بار هم تویی و من با نسیم تازه ام
پس ای بخشنده مهربان نسیم تازه ام را روا بدار.

هر روز در دنیا همه چیز عوض می شود الا یک چیز!قصه غصه ها،که گویی تکراری می شوند تا هرگز از یادها فراموش نشوند.واین بار قصه غصه ی زهرا خانم مادری که بی مهری فرزندان را بدوش می کشد.

مادری که همسفر زندگی اش را سالیان قبل از دست داده و خودش از چند سال پیش یه علت بیماری آرتروز قدرت راه رفتن ندارد و فرزندانش او را در گوشه ای به حال خودش رها کرده اند.

پیرزن بی نوا هر روز با هزار زحمت کشان کشان خودش را به کوچه می رساند و تنها دلخوشی اش تماشای عابرانی است که گاهی با اصرار پیرزن یا از سر ترحم چند کلمه ای با او هم صحبت می شوند.

امشب این مطلب را می نویسم تا یادمان باشد که: اگر دل شکسته و چشمان اشک آلود زهرا خانم و امثال او به یادمان بیاورد انسانیم که هیچ،تکلیف همه چیز روشن است و گرنه..............

افسوس که در برابر این مادر هیچ از من ساخته نیست جز دعا:

الهی در صبر و درویشی،در انتظار مهربیکران تو نه برای خود که برای دیگران هستیم،روی بر مگردان.